3rd

هیچوقت نمیگم کاش به دنیا نیومده بود. چون بودن بزرگ ترین موهبتیه که به انسان در درجه اول داده میشه. فقط میگم کاش توی بچگی انقدر زجر نکشه. دلم میخواست بدون سختی کشیدن بزرگ شدن رو یاد بگیره. مگه قراره که همه ی آدما با درد کشیدن بزرگ بشن؟

اصلا از کجا معلوم این مشکلات انقدر روی ذهنش تاثیر نذاره که واقعا یه مشکل جدی شخصیتی و روانی پیدا نکنه؟ اصلا چرا یه بچه ی دو ساله باید جلوی گریه شو بگیره و بغضشو قورت بده؟

چقد سخته واسم تحمل رنجش. خدا دوسمون داره میدونم. بیشتر از من، بچه رو دوست داره. میدونم قراره یه آدم متفاوت و با ارزش بشه. ولی به هدایت و تربیت نیاز داره.

میگذره این روزام. خوب میشه وضعیت. بچه هم بزرگ میشه. امید دارم.

+ نوشته شده در ساعت 15 توسط خرگوش گنده بک |